På jakt.

Heisånn!
De jacht was in elk geval een ervaring. Maar laat ik het even duidelijk stellen:
1. Je crosst niet achter een eland.
2. Je hebt een vergunning nodig om op elanden te mogen schieten, die verkrijg je na het afleggen van een schietproef.
3. Elanden zijn doorgaans niet gevaarlijk.
Na de russekroa (gewoon een avondje uit eigenlijk, gezellig) nam ik zaterdagochtend om 7u45 de bus richting Etnedal. Daar wachtte mijn contactfamilievader (vanaf nu Sverre genoemd) me op met z'n te grave jeep. Zo eentje uit de Canadese films als het ware. Dan reden we eventjes, ontmoetten de andere jagers en reden vervolgens naar het jachtgebied. Je moet wel weten dat heel de streek jachtgebied is. De regio is onderverdeeld in jachtgebieden en elke jachtclub krijgt een gebied toegewezen. Je crosst dus niet in je eentje achter zo'n beest. Bjørn jaagt bijvoorbeeld ver van de bewoonde wereld, hoog in de bergen. Sverre jaagt in de bossen en tussen de huizen.
Enfin, voor ze beginnen, bespreken de jagers een soort tactiek: Een à twee jagers lopen rond met een hond. De anderen zoeken een plaatsje in het bos, op de berg, .. en verschuilen zich daar. Dan speuren de honden elanden op en door middel van communicatie met walkie-talkies proberen de jagers de eland naar een post te drijven, waar hij dan geschoten kan worden.
Ik zat daar dus in het koude zonnetje op post, op uitkijk. Geen beest de bespeuren natuurlijk, hoewel ik er mij inbeelde dat er zo'n duizend voorbijliepen. Hallucinaties? Na zo'n 3,5 uur verzamelden we ons bij een kampvuur en toastten onze boterhammen. Daarna reden we helemaal naar beneden in het dal. Toen iedereen op zijn post zat, duurde het amper een kwartier voor ik een schot hoorde. Het kalf was geveld. Toen ik op de bewuste plaats aankwam, kwam de damp al uit het opengesneden dier. Gefascineerd bestudeerde ik het innerlijke van de eland (hé mams). Daarna aten we nog een keertje en toen reed ik met Sverre naar Dokka, waar Borgny op ons wachtte. Daar aangekomen kreeg ik nog eens eten, in afwachting van het avondmaal. Zeer toffe mensen, de contactfamilie. Voorlopig zijn alleen de ouders thuis: de oudste dochter woont met haar Australische man in Australië, de middelste dochter zit in London en de jongste dochter komt in december thuis van Tasmanië, Australië.
Wat het weekend betreft, is dit meer dan lang genoeg. Foto's kan je vinden onder de link 'Fotoalbum' aan de rechterkant. Zoek naar de map 'På jakt' (er zit zelfs een kaartje bij van de omgeving, flink van mij, niet?).
Wat dat wacht zijn op het schoolfeest betreft, daar moesten we toekijken en zorgen dat er geen gevechten ontstonden e.d. Ohja, we moesten -integendeel tot de aanwezigen- nuchter blijven.
Deze week is het OD-week: morgen een internationale dag op school en vrijdag werken in het museum. Bovendien is het ook het rakfiskfestival. Fagernes wordt met andere woorden onder de voet gelopen: mensen uit het hele Noorden komen naar hier. We worden voor 3 dagen het middelpunt van Scandinavië, cool hè. Eindelijk nog eens wat mensen tegenkomen.. Dat is trouwens ook een van de enige gelegenheden waarbij alle volwassenen openbaar dronken worden: Akvavit drinken om de slechte smaak van de rakfisk door te spoelen.
Volgende woensdag reis ik dan naar Lillehammer om de HiL, Høygskula i Lillehammer, te bezoeken. Zo'n informatiedag. Donderdag reis ik dan naar Oslo om 's avonds met de klas naar het theater te gaan en vrijdagvoormiddag een moskee te bezoeken. Misschien blijf ik daar ook nog in het weekend..

Nu is't genoeg,
Tot een volgende!

Jeroen

PS Mijn naam blijft onuitspreekbaar. Daarom heb ik besloten een Noorse naam aan te nemen, die best op de mijne lijkt: Jøran. Een opluchting voor de plaatselijke bevolking.