Examen

Na de overwinning van de Noorse inzending voor het ESC ging het Noors nationalisme over in een walgelijk fanatisme. Het ontbrak er echt aan dat deze babyface won, de nacht voor de Noorse nationale feestdag. Meteen groeide het Noorse ego en kon je de tv of radio niet aanzetten zonder geconfronteerd te worden met urenlange nieuwszendingen over hoe goed Noorwegen wel niet was (en nog steeds is). Of dat nog niet genoeg was, werd het volkslied in de passerende fanfares onderdrukt door het wonderlied. Al voor de overwinning, discuteerde men al sterk over wie, wat en waar ESC volgend jaar gehouden zou worden in het Noorse land. Jullie weten het misschien niet, maar deze winter hielden Oslo, Tromsø en Trondheim een wedloop naar de kandidatuur voor de Spelen in 2018. Tromsø won, maar uiteindelijk werd de kandidatuur afgekeurd door het sportverbond. Milliarden kronen waren hierin gestoken. Onkruid vergaat niet, dus Tromsø staat opnieuw te schreeuwen, ditmaal voor de ESC-kandidatuur. Om de marginaliteit helemaal te toppen, spelen de klokken van het stadhuis in Oslo het lied driemaaldaags. Het houdt niet op, het maakt me gek.

Nuja, 17 mei was een zeer toffe dag met het nodige feest, optocht, zatheid en cake. Het is nu gedaan met russ zijn: jammer, maar best wel ok.

Ik kan me verder niet meer herinneren wanneer ik laatst les gehad heb. Vorige week had ik heel wat dagen vrij om mijn examen voor te bereiden. Vrijdag had ik dan examen en dat verliep vlotjes, zelfs zonder voorbereiding. In het weekend was ik dan naar Ål getrokken in het naburige dal. Daar was het de "Noorse volksmuziekweek" en er liepen daar heel wat marginalen rond, maar ook wel toffe mensen. Enfin, sowieso is er enige rivaliteit tussen Valdres en Hallingdal (dat naburige dal dus). Uit respect voor mijn omgeving moet ik dus zeggen dat die Hallingdølen marginalen zijn. Toch kregen ze van mij een deel respect omdat er een spoorweg door hun dal loopt. Ik maakte dus tevens even van de gelegenheid gebruik om mij -na mijn busrit over de bergpas- op de Oslo-Bergen-trein te smijten en daar tussen het stadsvolk heerlijk weg te dromen. Verder had ik gisteren vrijaf, en ook vandaag. Morgen heb ik dan mijn tweede examen. Het eerste examen is nog het moeilijkste geweest, dus vooral geen stress. Erna volgen ook nog heel wat vrije dagen.

Gisterenavond was het dan ook de afsluiting met het muziekkorps. Die zijn aan de zomervakantie begonnen want na 17 mei valt er niets meer te beleven tot kerst. Als afscheid kreeg ik een ingekaderde foto en een cd-bon. Het afscheid komt dus dichterbij, over 39 sta ik daar terug. Het voelt raar: thuiskomen wordt fijn, maar ik laat hier dan ook weer een deel achter. Enfin, het wordt goed om aan iets anders te beginnen en zo ver is Noorwegen ook nog niet. Raar dat je kan gaan houden van een plaats waar je eigenlijk niet zou willen wonen. Tjah. Het kan dus.