Russetida

Hejsann å hoppsann,

Nu is eindelijk de russetida aangebroken! Deze tijd, van 1 tem 17 mei, vieren de laatstejaars het einde van hun secundaire carrière. Overal zie je nu russ met rode, blauwe, zwarte of groene broekpakken. De kleur is afhankelijk van je studierichting, maar rood domineert. Alle russ hebben ook een studentenpetje maar dat wordt niet zoveel gebruikt.. Buiten het feesten deze periode, heeft elke school ook een lijst opgesteld van opdrachten die je kan uitvoeren. De opdrachten gaan van lessensabotages tot eet- en drinkwedstrijden.

Enfin, donderdag 30 april werden alle Valdresruss dan gedoopt. Dat was zoveel als met je hoofd onderduiken in de ijskoude fjord, met ijs bedekt en vol met smeltwater. Het deel waar wij doken was ijsvrij maar zeker niet warmer dan 3 graden. De dagen zijn nu best wel warm en met veel zon, maar 's nachts kunnen de temperaturen nog steeds tot onder het nulpunt zakken. Integendeel tot heel wat andere plaatsen in het land werden wij pas de dag voor 1 mei gedoopt. Als je het broekpak ervoor aandeed, zou een broekspijp afgeknipt worden. Vele stedelingen zijn niet zo streng op die regels en gaan al vroeger met hun broekpak rondlopen. Ook het wassen van de broek, betekent het afknippen van een broekspijp.

Voor hen die het nog niet doorhadden: stedelingen en niet-stedelingen zijn niet zo'n goede vrienden in Noorwegen. Stedelingen die in "onze" bergen komen skiën en luxueuze châlets bouwen, zijn dan ook wel eens het slachtoffer van onze leuke uitspattingen. Een in elkaar geslagen stedeling levert je best wel wat respect op. Maar ook ongekeerd: op enkele scholen in Oslo is het een opdracht om een meisje van het platteland een dag te kidnappen. Zo ziet u maar.

Op 1 mei was ik dan ook mee om in het korps te spelen. Hilarisch genoeg gingen we dan zowat rond en speelden van die vreselijke marschen. Bovendien gingen we over de "grote" verbindingsweg Oslo-Bergen, de twee grootste steden in het land, waardoor de ene richting ons in een lange file moest volgen.

Verder zijn er heel wat dingen gebeurd en aan het gebeuren zodanig dat ik mijn -altijd al zo wanordelijke- overzicht nu helemaal aan het kwijt geraken ben. Laat de foto's spreken!

Foto bovenaan: dit weekend trokken we even in de bergen in om de hoge wanden van de sneeuwruimers te bekijken. Dit jaar was er op die bergpas zeer weinig sneeuw, dus we kregen niet helemaal het tunneleffect maar ik kon het me best voorstellen. Normaal zijn de kanten minstens dubbel zo hoog op de hoogste plaatsen. Deze bergpas is 's nachts nog steeds gesloten tussen 20 en 08 uur omwille van mogelijke sneeuwstormen of harde winden.

Foto 1: Preventiedag op school voor de feestperiode van start ging. Spectaculaire reddingsactie inclusief.

Foto 2: Morten en ik staan even in de tuin (waar de sneeuw ondertussen ook weg is) te poseren voor onze broekpakken te vuil werden voor de foto.

Foto 3: Zondag werd ik brutaal gewekt met de melding dat er snel een kalf zou aankomen in onze stal. Het was het 5e kalf in een rij van 6. Een ervaring op nuchter maag! Mijn omgeving begreep niet dat ik dat nog nooit gezien had.